هیچوقت از این که فرد مورد علاقه ی من محبوب دیگران نباشه ترسی نداشتم. مثلا اینکه توی یک جمع بیان کنم که علی دایی یکی از شخصیت های مورد علاقه ی منه ! و همه بهم بگن ایششش... از چی این یارو خوشت میاد؟ و من براشون استدلالهایی میکنم که حداقل بعد از شنیدن حرفهای من از واکنشی که اولش نشون دادن خجالت میکشن. چون همیشه برای انتخاب کردن گشتم و گشتم و ساعتها فکر کردم. و همیشه یادم بوده که بهترین محبوب ترین نیست...
اینها رو نگفتم که از خودم تعریف کرده باشم خدا روشکر ۹۵ درصد اونهایی که اینجا رو میخونن چیزی بیشتر از یک اسم از من نمیدونن. ولی این رو گفتم که بگم بعضی وقتها دلم به حال مردم میسوزه با این سطح فکری که دارن.
این روزها که بحث انتخابات داغه خیلی حرفهای دیگران رو گوش میدم. اصلا کاری به این ندارم که به کی رای میدن ولی استدلالهایی که میکنن واقعا عجیب و غریبه.
دیروز در حال خوندن یک برگه انتخاباتی بودم که عکس بزرگی از موسوی داشت. یک خانوم متاسفانه تحصیلکرده که نزدیک من نشسته بود گفت شما به کی رای میدی؟ گفتم معلوم نیست. شما چطور؟ گفت من به موسوی. بابا لا اقل خوش تیپه. آدم حسابیه. با تجربه است. میتونه یک کاری برای این مملکت بکنه. راستی اون عکس کیه دستته؟
من که یکمی جا خورده بودم گفتم محسن رضاییه دیگه! نمیشناسی؟ گفت همون که وزیر ارشاد بود؟ گفتم نه بابا اول انقلاب نخست وزیر بود...
و این میشه انتخابات ما...