این روزها همه از عید صحبت میکنن. از بهار مینویسن. همه در تکاپو هستند تا خودشون رو برای سال جدید آماده کنند. اما از خیلیها شنیدم عید که میشه دلشون میگیره. انگار تمام شور و اشتیاقی که برای اومدن عید داشتن بیخودی بوده.

براستی آیا راه رسیدن به مقصود از خود مقصود جذاب تره؟ تجربه من که نشون داده در بعضی موارد بله! نمونه اش همین عیده که الان نزدیکش هستیم و خوشحال و چند روز دیگه که عید میرسه و ...

این روزها نه دیگر به رسم دوران کودکی دنبال خرید کفش و لباس هستم نه خوشحال از تعطیلات چند روزه. نه چشم انتظار عیدی. تنها فکرم شاید این است که سال جدید را با هدف بهتر بودن و انسان تر بودن آغاز کنم...

دو کلمه حرف: بهترین موقع تهران همین چند روز اولین فروردینه که هم هوا خوبه و هم یک مقداری شهر خلوت میشه. ما هم مثل همیشه جایی نمیریم.امیدوارم به همه دوستان هر جا که هستند خوش بگذره و از صمیم قلب آرزو میکنم که سال خوبی رو داشته باشن.

بهش میگم یادته اون روزها رو؟ که با کتاب کنکور میومدی دم خونه ی ما. به بهانه ی اشکال پرسیدن میومدی و دو ساعت تموم با هم میخندیدیم. تو ادای این و اون رو در میاوردی و من هم بلند بلند قهقهه میزدم. انقدر بلند و طولانی میخندیدیم که آخر یک سری از یک پنجره ای در میومد و چپ چپ نگاهی میکرد ... و همین میشد سوژه ی جدید...

میدونی چند ساله اونجوری نخندیدم؟ اون موقعها نه ماشین زیر پام بود نه موبایل داشتم نه پول توی جیبم بود نه دوست دختر داشتم نه... الان همه ی اینها رو دارم... پس چرا دیگه از ته دلم نمیخندم؟ پس چرا با کوچکترین اتفاقی حالم میگیره؟

بهش که نگاه میکنم بیشتر حالم میگیره. وقتی میبینی یکی از بی احساس ترین آدمهایی که میشناسی و بیخیال همه چیز بوده یکدفعه دپرس شده بیشتر توجهت رو جلب میکنه تا یه آدم احساساتی...تازه به عمق مطلب پی میبری...

بچه که بودیم بهمون میگفتن که دل خوش داشتن از همه چیز مهمتره بهمون گفتن که قدر آرامش رو بدونیم.اما تازه الان داریم معنی اون حرفها رو میفهمیم.

هیچوقت دوست نداشتم به گذشته برگردم اما کاش قدرش رو میدونستیم. قدر اون روزهایی رو که هنوز انقدر ظرفیتمون کم نشده بود با کوچکترین اتفاقی بریزیم بهم...

فکر میکنم هرچی بزرگتر میشیم انعطاف پذیریمون کمتر میشه...